McKat

Ο Μάρκος

2011-07-14T15:03:00.002+03:00

Το μωρό μου το συνάντησα μια βραδιά του Νοέμβρη, προς το τέλος του νομίζω πως θυμάμαι, στην Άνω Μεριά της Σύρου. Κάπου εκεί στις πηγές του Σύριγγα. Βρέθηκα εκεί με παρέα, κατευθυνόμασταν προς μια αγροικία φίλου όταν μέσα από τα ξερόχορτα πετάχτηκε τρέχοντας και φωνάζοντας με ανυπομονησία (επιτέλους πια!) και αγανάκτηση (τους γελοίους που μ'άφησαν εδώ!) ένα πλασματάκι μαλλιαρό, ξανθό και στρουμπουλό. Μας ακολούθησε και χαϊδευόταν συνεχώς, με επιμονή και απερίγραπτη ζωηρότητα. Μονοπώλησε την προσοχή μας καθόλη τη διάρκεια της παραμονής μας εκεί και έφαγε με βουλιμία... φρυγανιές, αφού τίποτε άλλο δεν υπήρχε σε εκείνη τη μακρινή αγροικία.

Όλοι μου έλεγαν να τον πάρω μαζί μου. Ήμουν πολύ απρόθυμη. Είχα μόλις χάσει ένα άλλο αγαπημένο ζώο κι είχα πει πως δεν άντεχα να πάρω άλλο και να ξαναζήσω τη στεναχώρια της απώλειας. Φεύγοντας μας ακολούθησε σε όλη τη διαδρομή προς το αυτοκίνητο. Μπήκαμε μέσα και απόμεινε να μας κοιτάει. Πως να το αφήσεις μόνο στην ερημιά του βουνού. Τον πήρα. Τον έβαλα μες στο παλτό μου να μην τρομάξει από το αυτοκίνητο. Χώθηκε και κούρνιασε δίπλα στην καρδιά μου και δεν έβγαλε κιχ. Όταν άνοιγα το παλτό με κοίταζε με τα ολοστρόγγυλά του μάτια, ακίνητος... σαν να έλεγε, οκ.. κοίτα εγώ δεν είμαι καν εδώ... μην κάνεις δυσκολίες είμαι ήσυχος, κοίτα τι καλός.

Έφτασα σπίτι και τον άφησα κάτω. Μύρισε με τεράστια άνεση λίγο το χώρο, πήγε πέρα δώθε για λίγο και ξάπλαρε. Οκ. Αυτό είναι το σπίτι μου και ήταν από πάντα. Κι εσύ είσαι δικιά μου. Αυτός το ήξερε από την πρώτη στιγμή. Εμένα μου πήρε λίγες μέρες. Ήταν ακόμα στο νου μου ο άλλος και δεν ένοιωθα άνετα να παραδοθώ τόσο γρήγορα. Η μετέπειτα παράδοσή μου όμως ήταν σαρωτική και ολοκληρωτική.

Το μικρό, μια σταλίτσα, γαντζωνόταν στην άκρη της κουβέρτας μου κι ανέβαινε στο κρεββάτι με ταχύτατο στόχο να κοιμάται δίπλα στο αυτί μου. Τον κατέβαζα στα πόδια κι αυτός ξανανέβαινε. Πείστηκε κάποια στιγμή κι όταν τον ερωτεύτηκα έπρεπε να τον ξαναπείσω να επανέλθει στο αυτί μου.

Στο πρώτο μας ταξίδι στην Αθήνα, και στην πρώτη του εμπερία στο κλουβί της μεταφοράς, δυσανασχέτησε εντελώς αφοπλιστικά. Δεν ήθελε με τίποτα να είναι εκεί μέσα. Στριφογυρνούσε ξάπλωνε ανάποδα και με κοιτούσε παρακαλώντας να τον βγάλω με το εκπληκτικό του βλέμμα. Ταξίδευα με παρέα και με απέτρεπαν όλοι. Δεν τον ξέρεις μου έλεγαν, θα τρομάξει και θα πεταχτεί πουθενά. Τελικά υπέκυψα στο βλέμμα του. Τον έβγαλα και στρώθηκε χαμογελώντας (ναι, ξέρω τι λέω) στην αγκαλιά μου αφού μου έδωσε ένα τρυφερό φιλί στη μύτη.

Από τότε ταξιδέψαμε άπειρες φορές με το καράβι. Σύρο Πειραιά και πίσω, Ρέθυμνο μετά. Του την έδιναν τα ταξίδια χοντρά. Ούτε το αυτοκίνητο ανεχόταν. Τα ταξίδια στον κτηνίατρο τον εξόργιζαν. Στο πλοίο όμως δεν τον άφηνα στο κλουβί. Προκειμένου να το αποφεύγει ήταν ένας τύπος και υπογραμμός επιβάτης. Έστρωνα το σλήπιν μπαγκ μου στο διπλανό κάθισμα και καθόταν εκεί χωρίς να δοκιμάζει καν να κατεβεί. Ήξερε πως τον περίμενε κλουβί και προτιμούσε βέβαια το κάθισμα. Στα ταξίδια του Ρεθύμνου, που κάποια στιγμή θα κοιμόμουν, έμπαινε μέσα στο σλήπιν μπαγκ και άραζε στα πόδια μου κολλώντας το ρουθούνι του στο άνοιγμα που άφηνε το σημείο που ενωνόταν το φερμουάρ. Ενίοτε και το μάτι του όταν κάτι του τραβούσε την περιέργεια. Ο γλυκός μου. Μου χάρισε τόσες μοναδικές καταστάσεις.

Ήταν ζωηρός, περήφανος και αρχηγός. Μεγαλειώδης στη σχέση του μαζί μου και με άλλους κοντινούς μου. Κύριος και μεγαλόψυχος με τα ζώα που συνάντησε, παρόλο που δεν του άρεσε να με μοιράζεται. Το ήξερα καλά αυτό και τον είχα πάντα στην κορφή της καρδιάς μου. Δεν χρειαζόταν και μεγάλη προσπάθεια άλλωστε.

Με αγάπησε πολύ και μου έκανε τη χάρη να μη φεύγει μακριά. Περιπλανιόταν στα μπαλκόνια των γειτόνων και αγνάντευε το λιμάνι. Τον στεναχώρησα που τον περιόρισα. Όμως τον αγαπούσα και με αγαπούσε πολύ. Πολύ.

Ζήσαμε μαζί δεκατέσσερα χρόνια. Έφυγε το μωρό μου προχθές. Έφυγε και δε μπορώ... δε μπορώ, πονάει πολύ το φευγιό του.

Για μένα ήταν ένα ανθρωπάκι, είχε ξεπεράσει την κατηγορία του αγαπημένου ζώου. Έχω άλλα δυο που απέκτησα μετά, με τυχαίους τρόπους. Τον Ιάσωνα και τη Λουλού. Τα αγαπώ, το καθένα είναι προσωπικότητα διαφορετική, και ορίζει το πως τα βλέπω. Είναι οι γάτες μου οι πολύ αγαπημένες αλλά αυτός ήταν κάπως αλλιώς... Ο πρίγκιπάς μου, το λουλούδι μου, το αστέρι... και το ήξερε και το δεχόταν γιατί του ταίριαζε.

Η τελική φυσική φθορά του Μάρκου ήταν μάλλον γρήγορη. Πριν από ένα μήνα δεν φανταζόμουν ότι δεν θα τον είχα πια μαζί μου αυτό το καλοκαίρι. Εννοείται πως εδώ και δυο χρόνια που στατιστικά πλησίαζε στο μέσο όρο ζωής των γατιών η ιδέα του θανάτου του στριφογύριζε αρκετά συχνά στο μυαλό μου και με διέλυε. Είχε αρρωστήσει και από καρκίνο πριν από ενάμισυ χρόνο περίπου αλλά τον είχε ξεπεράσει. Τελικά το ζωάκι μου έφυγε από τη φθορά του χρόνου. Δεν την είχα αντιληφθεί πολύ νωρίς, η κατάρρευσή του ήταν σύντομη, ένας μήνας που αδυνάτιζε αλλά ήταν στη συμπεριφορά του καλά και μετά τελείωσε. Μόνο οι τελευταίες δυο μέρες χτύπησαν το καμπανάκι του τέλους.

Είμαι ευγνώμων γι'αυτό. Του άξιζε να μην βασανιστεί πολύ αλλά και να μη βιώσει την απόλυτη φθορά των γηρατειών με έσχατο τρόπο. Του άξιζε γιατί ήταν ένα πλάσμα υπέροχο και με ιδιαίτερη προσωπικότητα. Δεν χρειάστηκε καν να πάρω δύσκολες αποφάσεις. Υπάρχει περίπτωση αυτός ο τύπος να σου κάνει τη χάρη μου είπε η γιατρός που "μας" παρακολουθούσε και ήξερε πολύ καλά και σε βάθος τη σχέση αυτή. Άλλωστε ξέρει με τέτοιο τρόπο τα ζώα όσο ελάχιστοι(μην πω κανείς).

Και μου την έκανε η αγάπη μου. Με προστάτεψε μέχρι τέλους. Τη μια μέρα αναλογίστηκα έντρομη ότι μπορεί να χρειαζόταν να παρέμβω αν υπέφερε, και το ίδιο βράδυ το μωρό μου έσβησε πολύ ήσυχα, μέσα στον ύπνο του κι αφού είχε περάσει κάποιες ώρες μαζί μας, σαν να ήταν ένα συνηθισμένο απόγευμα, και είχε γουργουρίσει στα χάδια μου πριν φύγει. Αχ, πόσα χάδια με άφησε να του δώσω. Πόση χαρά μου έδειχνε... βαθιά και ήρεμη χαρά και επικοινωνία. Πόσες κουβέντες κάναμε τις τελευταίες μέρες. Πόσο πολύ αγγιζόμαστε. Τόσο ταιριαστά με όλη μας τη συμβίωση. Τόσο ταιριαστά για τον ίδιο, για το πόσο ιδιαίτερος υπήρξε.

Είμαι τυχερή και στη συνάντηση και στη ζωή και στον αποχαιρετισμό μας. Είμαι γεμάτη από αυτόν, βρίσκεται μέσα μου, σε όλο μου το είναι. Ένα δώρο. Μια ευλογία. Και ένα κενό εκεί βαθιά που δεν ξέρω πως θα γεφυρώσω.

Πονάω, πονάω τόσο πολύ...

α-πορ(ε)ία

2011-05-28T08:35:00.002+03:00

"το μακρόν όνειρον
προ του βραχέως χρόνου
τι κάνει;
οξύνεται ή περισπάται;"

νανούρισμα

2010-11-21T13:31:00.000+02:00

Μια νοσταλγία μου τραγούδησε αυτό

"Έρχονται βροχές και καταιγίδες"

2010-09-21T20:49:00.000+03:00

Because of you

2010-07-23T00:16:00.006+03:00

... αλί

Because of you
the tears dead in my eyes
they freeze until I’m blind
the eyes a gift from you

Because of you
the scratches on my face
will never be erased
by someone else’s warmth

Because of you
the winter feeds my heart
while summer blows and burns
my disappearing youth

My love is gone
Never feel again
Because of love
I feel nothing

Because of love
I feel nothing

Because of you
I’ll never bleed again
the agony of pain
will never bruise or start

Because of you
our passion turns to lead
with all my lovers fed
with pieces from my heart

My love is done
Never feel again
Because of love
I feel nothing

Because of love
I feel nothing

Because of you
Because of you

Because of love
I feel nothing

Because of love
I feel nothing

(τί τύπισσα η αοιδός...)

The beginning of memory

2010-07-18T01:05:00.004+03:00

There's a story in an ancient play about birds called The Birds
And it's a short story from before the world began
From a time when there was no earth, no land.
Only air and birds everywhere.

But the thing was there was no place to land.
Because there was no land.
So they just circled around and around.
Because this was before the world began.

And the sound was deafening. Songbirds were everywhere.
Billions and billions and billions of birds.

And one of these birds was a lark and one day her father died.
And this was a really big problem because what should they do with the body?
There was no place to put the body because there was no earth.

And finally the lark had a solution.
She decided to bury her father in the back if her own head.
And this was the beginning of memory.
Because before this no one could remember a thing.
They were just constantly flying in circles.
Constantly flying in huge circles

Laurie Anderson ...

Πολύ καλό.
Αληθινά η αρχή της μνήμης κάπως έτσι...
και η συνέχειά της επίσης, οι μορφές της.
Και η βασανιστική πλευρά της. Ακόμη.

Και αν δεν υπήρχε η μνήμη (αυτό το έχει απαντήσει και η Δημουλά),
όμως αν δεν υπήρχε η μνήμη,
τότε θα πετούσαμε
μονίμως
σε κύκλους.

Χαρίστε μου αυτόν τον χορό

2010-07-03T10:55:00.008+03:00

Στον "Ταρσανά" του ταρσανά,

με χήνες μαύρες και πολύχρωμα γατιά...

Πιρουέτες

Αραμπέσκ

και ανκόρ, ανκόρρρρρρρρ

Παρέες

2009-07-17T11:15:00.009+03:00

Οι πέρδικκες του Σουνίου

Τα χταπόδια του Βόλου

Οι δροσιές του Πηλίου

Τα λιμάνια της Κρήτης

Τα γλυπτά της Άνδρου

Τα νερά του Αιγαίου

The unbearable lightness of being

2009-06-10T15:46:00.003+03:00

Πάνω που λες δόξα τω Θεώ έρχεται το αμάν Παναγιά μου. Κάπως έτσι δεν λένε τη δυσκολία να σηκώσεις κεφάλι;

Τέσπα. Είμαι στενοχωρημένη, φουρκισμένη, απελπισμένη κλπ. Και ήρθα να το βγάλω και εδώ. Χώρια που μέσα στη θολούρα μου ελπίζω να ακούσω κάποια καλή συμβουλή.

Λοιπόν, σήμερα το πρωί βρήκαμε μια δηλητηριασμένη γάτα έξω από το σπίτι. Όχι ακριβώς δική μας, θα έλεγα γνωστή μας, έκανε συχνά επισκέψεις στο πιάτο των "δικών" μας κάτω στην αυλή. Ήταν όμορφη. Ο θάνατος είναι ανελέητος, της αφαίρεσε την ομορφιά της αμέσως. Φουντωτή, με ανοικονόμητη ουρά, με μια φωνούλα λεπτή. Είχε γεννήσει πριν από κανά μήνα. Δεν έχω ιδέα πού είναι τα παιδιά της. Την έβλεπα φουσκωμένη και μετά απλά δεν ήταν πλέον.

Θα μου πείτε, οκ. Υπάρχουν τόσα και τόσα δράματα στη ζωή. Ναι, συμφωνώ. Αλλά το ένα δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου και αυτή εδώ είναι μια κατάσταση διαρκείας. Συμβαίνει κάθε χρόνο. Εδώ και πέντε χρόνια ή ίσως και έξι. Έχασα το μέτρημα όχι μόνο του καιρού αλλά και των ζώων που έχουμε μαζέψει δηλητηριασμένα. Νά'ναι πενήντα; Εκατό; Μια χρονιά, την πρώτη, μάζεψα εικοσιοκτώ. Έπαψα να μετράω μετά.

Αυτή η γατούλα είναι η πρώτη του καλοκαιριού. Αν δεν γίνει κάποιο θαύμα θα ακολουθήσουν και άλλες. Και πώς να τις προστατέψεις....

Τί να κάνω λοιπόν. Έβαλα πάλι χαρτιά στη γειτονιά, μοίρασα μηνύματα, έκκληση για συνεργασία με τους ανθρώπους που ζουν σε αυτόν το δρόμο, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει περίπτωση καμμιά να γίνει κάτι.

Μακάρι να ήξερα πώς να το χειριστώ....

Μια McDonald από ΜcKat

2009-06-07T18:46:00.002+03:00

Μου αρέσει πολύ το τραγούδι αυτό. Καμμιά σχέση με τη ζωή μου τώρα. Αλλά πολύ πολύ ενθυμητικό.

Άντε καλαί διακοπαί...

Μια βόλτα

2009-03-15T16:25:00.005+02:00

Είχα την τύχη χθες να παρακολουθήσω μια ξενάγηση στου Ψυρρή. Η ξεναγός εκπληκτική. Με γνώσεις πολύπλευρες και σε βάθος, με χιούμορ και πολλή αγάπη για την πόλη. Αισθάνομαι πάρα πολύ τυχερή που την άκουσα. Η ξενάγηση σουρεάλ. Πλην κάποιων εξαιρέσεων αφορούσε μνημεία ανύπαρκτα πλέον.

Έτσι, ένα πάρκινγκ ανάμεσα σε παλιές πολυκατοικίες, που στους πλαϊνούς τυφλούς τοίχους έχει μείνει η σκιά του παλιού αρχοντικού των Μακρήδων ζωγραφισμένη με γκραφίτι σε όλες τις αποχρώσεις του λαχανί, είναι το σήμερα του σπιτιού που έμενε η Κόρη των Αθηνών. Η Τερέζα του Μπάιρον, που αφού την εξέθεσε καλά καλά, μετά την άφησε στο έλεος της κακογλωσσιάς του κόσμου. Έρωτας κι αυτός να σου πετύχει.

Σκιές που έχουν μείνει μόνο στα ονόματα των οδών. Κάπου από κει πέρασε κι έπινε μέχρι τελικής πτώσεως ο Παπαδιαμάντης, ήρωες της επανάστασης, κουτσαβάκηδες και μόρτηδες, μια Αθήνα αλλιώτικη που κάτι υποψιάζεσαι μεν αλλά όταν μαθαίνεις γι’ αυτήν κάτι σε πιάνει. Κάπως σαν να απαλύνεται η απογοήτευση για το χάλι μόνο και μόνο επειδή μεγαλώνει η αγάπη σου για την πόλη. Κι όχι πως ανακαλύπτω τον τροχό αλλά υπογραμμίστηκε πάλι η συνέχεια των ανθρώπων. Αυτή η απαλή και φυσική και λογική και αναπόφευκτη και μαγική και απρόβλεπτη όσο και προβλεπόμενη αλυσσιδωτή συνέχεια των ανθρώπων, όσο κι αν η αφήγηση της ιστορίας συνηθίζει να κόβει το χρόνο σε τεμάχια και εποχές.

Όταν φτάνεις στην Ευριπίδου στρίβοντας εκεί αριστερά από τη Σαρρή στη Μενάνδρου, παθαίνεις λίγο. Ναι…

Περνάω από κει, όχι πολύ συχνά μα περνάω, γιατί μου αρέσει πολύ να ψωνίζω φαγώσιμα, που δεν ξέρω ούτε το όνομά τους και τις πιο πολλές φορές δεν καταφέρνω να φάω γιατί δεν ξέρω πώς να τα μαγειρέψω σωστά. Όμως, αλλάζει συνέχεια η φυσιογνωμία και η ατμόσφαιρα. Όσο πάει βαραίνει ή ίσως απλά εγώ να την ένοιωσα έτσι χθες, παρόλο που το έργο το έχω ξαναδεί και το ακούω συνέχεια.

Στη γωνία εκεί αριστερά Ευριπίδου και Μενάνδρου, Σάββατο πρωί και ηλιόλουστο, παιδιά διπλωμένα στη χαύνωση με σύριγγες πεταμένες γύρω τους σωρό, κι ένας ετοιμάζεται πυρετωδώς να ακολουθήσει τους υπόλοιπους. Σταμάτησα σαν από κει και πέρα να είναι άλλος ο κόσμος. Ήμουν πολύ αλλού μέχρι εκείνη την ώρα. Σαν να άνοιξε χαραμάδα, σαν να πέρασα σύνορα, σαν να κοίταξα από το παράθυρο που ανοίγεται στο μήκος του δρόμου ανάμεσα στην αριστερή και δεξιά πλευρά των παλιών σπιτιών της Μενάνδρου. Και παραείμαστε φαίνεται χαρωποί χρωματιστοί και παρασυρμένοι στη βόλτα μας γιατί πλησιάζει ένα παιδί με βλέμμα θολό και ευθύ και ρωτάει. Εσείς τι είστε. Τι είμαστε. Καλή ερώτηση.

Δυο βήματα πιο πάνω κάτι που ποτέ μα ποτέ δεν είχα ξαναδεί και δεν ήξερα και φτου μου. Ο Άγιος Γιάννης της Κολώνας. Η πιο παλιά εκκλησία της Αθήνας. Χτίστηκε το 565 μχ στη θέση ενός ναού αφιερωμένου στον Τόξαρι, που ήταν ένας Σκύθης γιατρός που του χρώσταγαν πολλά οι Αθηναίοι. Εν πάσει περιπτώσει ο μικρουλικότατος αυτό ναός χτίστηκε γύρω από τον ένα εναπομείναντα κίονα του αρχαίου ναού (και κατά πάσα πιθανότητα τον έσωσε) που είναι όπως καταλαβαίνετε μεγάλος σαν κίονας που σέβεται τον εαυτό του. Ξετρυπώνει λοιπόν ο κίονας πολύ πάνω από τη στέγη του ναού.

Μιλάμε για πολύ φουτουριστική και ότι να ’ναι εικόνα, από αυτές που δεν γίνεται θα σε κάνουν να χαμογελάσεις με την ψυχή σου και να το ευχαριστηθείς εντελώς. Ο Τόξαρις θαυματουργός ήταν, θαυματουργή και η κολώνα του και η παράδοση λέει και τηρείται κατά πως φάνηκε μέχρι σήμερα, πως αν δέσεις την αρρώστια σου με χρωματιστή κλωστή και την κολλήσεις με κερί γύρω από τον κίονα, με το χρώμα της κλωστής να είναι το χρώμα της αρρώστιας σου, τότε η σύμπραξη αγίων του ναού (αρχαίου και νεότερου) θα την κρατήσουν δεμένη εκεί και θα φύγει από πάνω σου.

Έχει καθαριστεί ο κίονας από τους αρχαιολόγους όπως είναι αναμενόμενο και πρέπον βέβαια αλλά πάντως υπάρχει μια κλωστή δεμένη γύρω από τον κίονα ακόμα και σήμερα. Δέθηκε μάλλον μετά τον πρόσφατο καθαρισμό του κίονα. Μια αλυσσίδα που δεν έχει σπάσει.

Ενσυναίσθηση

2009-02-07T11:19:00.009+02:00

Έπιασε Φλεβάρης για να καθαρίσει λίγο το κεφάλι και να τακτοποιηθεί η καθημερινότης.

Παραθέτω ένα σύνδεσμο για ένα βίντεο, πεμπτουσία των όσων κάνω τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι εξαιρετικό και, αν και μεγάλο, αξίζει την υπομονή σας. Εύγε στο tv Χωρίς Σύνορα που το πρόβαλε. Ελπίζω να μην θεωρηθεί "κακιά κλοπή" αυτό που κάνω. Είχα την ανάγκη να το προωθήσω.

Blue eyes, brown eyes

Αν σας κεντρίσει το ενδιαφέρον ιδού και ο αρχικός ιστότοπος της δασκάλας που οργάνωσε το παραπάνω 'μάθημα':

Jane Elliott

Αντίο, λοιπόν, αντίο...

2008-12-31T16:33:00.001+02:00

σε όλα όσα δεν άντεξαν, σε όλα όσα ήταν για να φύγουν με ακρίβεια μαθηματική (όπως ο χρόνος) και σε όσα δεν τους φαινόταν.

Αντίο, λοιπόν, αντίο...

Καλώς να ορίσουν τα καινούργια, τα γεμάτα υποσχέσεις και φρεσκαδούρα. Φύσηξε βοριάς και καθάρισε και έκανε χώρο...

Πάνω απ' όλα, φιλώ σας σαν πάντα, άνθρωποι μου αγαπημένοι, που είδα πάνω σας τους καιρούς να αλλάζουν, που σας θυμάμαι σαν πώς ήσασταν και με θυμάστε κι εσείς και όταν κοιταζόμαστε χρεία δεν έχουν τα πολλά λόγια. Γονείς κι αδέρφια, μα πάνω απ'όλα φίλοι μου και σύντροφοι πολύτιμοι κι αγαπημένοι.

Και σε όλους εσάς εκεί έξω. Τους ολότελα άγνωστους, τους παράξενα γνωστούς, τους μελλοντικούς και τους παρελθόντες, να χαίρεστε, να ζήσετε σαν τα ψηλά βουνά.

Στο Σκίνακα...

7 επί Σύρας

2008-11-18T23:49:00.008+02:00

Πρωί

Προς την Πιάτσα

Στα χειμαδιά

Συριανή γαλή (ξαδέρφη Μάρκου)

Κοκτέηλ

Το καλό το παραθύρι στο τιμόνι φαίνεται

Σκιές

Συνοικία τα Βαπόρια

Περιμένοντας στην Άνω Σύρα

Τα παλιά χαλάσματα στη Σύρα μειώθηκαν σημαντικά. Όταν το καράβι μπήκε στο λιμάνι μου φάνηκε σαν να έβλεπα μια γνωστή μου ζωγραφιά που καθαρίστηκε προσεκτικά και έλαμψε. Όλοι έλεγαν πως είδαν αλλαγές. Εγώ από τίποτα δεν ξαφνιάστηκα. Οι αλλαγές δεν ήταν βίαιες. Και μου φάνηκαν για καλό.

Μόνο πιο μικρό μου φάνηκε το νησί. Και το κυριακάτικο απόγευμα στα σοκάκια εκκωφαντικά έρημο.

Weeping Window

2008-10-25T19:25:00.003+03:00

Όταν φοβήθηκε

έφτιαξε τις λέξεις.

Από τότε

αγαπάει πάντοτε διαμέσου.

(Παντελής Μπουκάλας)

Υ. Γ.: Η βροχή στο παράθυρο του λεωφορείου δημιούργησε ένα αναπάντεχο φίλτρο. Μου έδωσε μια νομίζω ωραία φωτογραφία αλλά και κάτι άλλο ακόμα. Συνήθως στο ταξίδι οι άγνωστοι μεταξύ τους επιβάτες παράδοξα 'κλείνονται' στον έξω κόσμο της διαδρομής που κυλάει έξω από τα παράθυρα του λεωφορείου. Η βροχή εκείνο το πρωί, εμποδίζοντας την απρόσκοπτη ρέμβη που προκαλεί η έξω θέα, μας 'άνοιξε' τον μέσα κόσμο. Το ήσυχο λεωφορείο μετατράπηκε σε χώρο συνάντησης και γέμισε κουβέντες. Ήταν ωραίο ταξίδι.

Τα Χρώματα του κρύου

2008-10-07T10:10:00.006+03:00

... στο Νότο...

Η εποχή αυτή είναι η αγαπημένη μου (αυτή και η φευ σύντομη άνοιξη), με το κρύο που δεν είναι και κρύο, και τον ήλιο σε σωστές δόσεις.

Επίσης, νομίζω πως ξέρω σιγά σιγά ότι σε ένα τέτοιου τύπου χώρο θα καταλήξω να κατοικήσω κάποτε.

Επίσης μ'αυτά και μ'αυτά, πέρα από το σαρκίο μου γύρισε και ένα μέρος της ψυχής μου στη γ...χώρα. (αυτό δε σημαίνει ολική επάνοδο)

Επίσης θα ήθελα του χρόνου το καλοκαίρι που θα έχω διαβάσματα να βρω ένα τέτοιο σπίτι να μείνω.

Επίσης, γεμίσαμε γατιά στην αυλή. Καταπληκτικά και πανέμορφα, τα οποία άρχισαν να πετάνε διάφοροι στην αυλή, μόλις γέννησε η γάτα μας και τα δικά της άρχισαν να εμφανίζονται σε κοινή θέα, όπως γίνεται συνήθως. Αλλά η δύστυχη δε μπορεί να τα μεγαλώσει όλα... Γίνεται ένας μικρός πανικός, εμάς μας αρέσουν πολύ αλλά όταν μεγαλώνουν χτυπιούνται ανελέητα μεταξύ τους, ακόμα κι αν είναι αδέρφια, και χάνονται σιγά σιγά. Σε ένα άλλο σπίτι θα ήταν μάλλον καλύτερα. Αν ενδιαφέρεται κανείς... είναι ευκαιρία :)

Oooh, it's lovely at the top

2008-09-21T17:32:00.007+03:00

Γεωμετρίας Εγκώμιον

2008-09-07T18:44:00.005+03:00

Μια αυλή στο Πήλιο μετά τη μεγάλη βροχή της Κυριακής

Leisure variations in bits and pieces

2008-08-07T14:06:00.009+03:00

In Lines and Circles

2008-07-16T20:45:00.005+03:00

Uncomfortably Numb

2008-07-14T19:15:00.004+03:00

Τον Μάη τον πιο όμορφο καιρό για δυό

2008-06-01T13:22:00.007+03:00

τον αφήνω σήμερα και ο Ιούνης φέρνει πάνω του το σημάδι της επιστροφής. Δεν θέλω να γυρίσω.

Η Μόδε, η καινούργια μου φίλη, λέει πως εδώ είναι καλά να μεγαλώσει κανείς. Και συμφωνώ. Ίσως επειδή είμαστε από άλλα μέρη - η Μόδε είναι από την Ισπανία - τα αρνητικά δεν τα ξέρουμε και άρα δεν μπορούμε να τα δούμε. Μεγάλο πλεονέκτημα. Μια ελευθερία και μια ανακούφιση που δε μετριέται.

Το θυμάστε το τραγούδι του Μπακιρτζή;

κάτι έλεγε για τα γρασίδια τα πυκνά με και χάι και χο και χάι και τριαλαρό και πώς τους νιους τρελαίνει η άνοιξη η γλυκιά

Δεν θυμάμαι να ξαναπέρασα τόσο πράσινο Μάιο.

και φυσικά έχω βάλει τις μηχανές μου να δουλεύουν. Πού ξέρεις, μπορεί να ξαναπεράσω και άλλους τέτοιους πράσινους Μάιους. Μπορεί ακόμα και να μεγαλώσω εδώ...

Παραλλαγές σε ένα καρουσέλ και δύο μίνι...

2008-05-20T00:13:00.003+03:00

Για δες...

2008-04-18T05:49:00.001+03:00

καιρό που διάλεξα .......

να πρέπει να διαβάζω.......

Βαλκάνια

2008-04-15T20:13:00.005+03:00

Χερσόνησος χωρισμένη σε νότια και νοτιοανατολική Ευρώπη. Λέει η νέα Γεωγραφία.

Ή έτσι κατάλαβα.

Κάνω μια εργασία πάνω στα εκπαιδευτικά συστήματα των βαλκανίων (μερικών βαλκανίων).

Από συγχρονισμό έχω ψωνίσει από σβέρκο. Το να είμαι αποστασιοποιημένη θέλει γερά νεύρα.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω κι αυτή κι εκείνη και την άλλη την πηγή.

Αλήθειες και ψέμματα, μύθοι και ανάγκες, εγκατάλειψη και προσεταιρισμός, άρνηση και θέση.

Αυτοδιασπάστηκα και ανασυνέθεσα τον εαυτό μου. Ήταν σαν να έκανα μια καθαριότητα γενική. Ας πούμε σαν αυτές που κάνανε παλιά για το Πάσχα.

Αγαπάω τον τόπο μου χωρίς αναστολές ούτε αγκάθια. Και τους άλλους τόπους.

Γεννήθηκα πριν σαραντατρία χρόνια στην Καστοριά. Τελικά έχω ζήσει πολλή ιστορία.

Στη φωτογραφία ένα κομματάκι από τη γη που με φιλοξενεί πολύ όμορφα.

In the port of Amsterdam

2008-04-02T00:53:00.015+03:00

The attic

Trio

Hold me

Zilber Canal

The dollhouse effect

Rotte Canal

In the mirror

Amsterdam ladybirds

Evi's Rooftops

Amsterdaaming

Στο μπαρ Στο τέλος του κόσμου

Τα ζευγάρια

2008-03-26T23:29:00.005+02:00

Η αγγλική εξοχή...

2008-03-25T17:50:00.003+02:00

... με άφησε άφωνη.

Ιδού όμως χίλιες λέξεις:

Οι εργαζόμενοι...

2008-03-18T23:55:00.006+02:00

Ένα βράδυ, περασμένες 12 αλλά όχι πολύ, παρανομούσαμε με την Μ. μισοκρεμασμένες έξω από το παράθυρο. Και. Ω, ναι. Είδαμε κάτι που μας εξέπληξε. Τον γαλατά να μοιράζει γάλα στις πόρτες. Το είχα δει σε παλιές ταινίες, αλλά νόμιζα πως δεν υπάρχουν πια γαλατάδες. Και ειδικά στο κεντρότατο του Λονδίνου.
Το άλλο πρωί νωρίς πολύ νωρίς, αναζητώντας τα μπουκάλια με το γάλα είδα έναν άλλο. Κάποιον που με φορτηγάκι ανακύκλωσης περνά έξω από τα σπίτια και μαζεύει τις συσκευασίες ή τις ειδικές σακκούλες με ανακυκλώσιμα που αφήνουν έξω από τα σπίτια. Στην τελευταία φωτογραφία οδηγεί με τη χαρακτηριστική χάρη των Λονδρέζων καθισμένος στη θέση του συνοδηγού :)

Μου λείπει...

2008-03-14T01:53:00.003+02:00

...πολύ ο Μάρκος

Μόνο τη νύχτα...

2008-03-12T03:22:00.005+02:00

...φαίνεται πως κυκλοφορώ. Δεν είναι εντελώς αλήθεια. Ούτε εντελώς ψέμα.

Είτε μέρα είτε νύχτα άλλωστε, τα ίδια μ' αρέσει να κοιτάζω.

αχμμμμ

2008-03-07T02:06:00.002+02:00

My Head

2008-03-05T14:06:00.011+02:00

... at the moment...

και επίσης

ιδού το ψυγείο μου αυτή τη στιγμή..

Κέφια

2008-03-03T17:35:00.003+02:00

Το πέτυχα πριν λίγο σε έναν ιστότοπο για τον Peter Sellers. Εκπληκτικό. Μου έφτιαξε το κέφι. Το ίδιο επιθυμώ και δι' υμάς, οπότε νά το:

http://www.petersellers.org/media/Goodness.mp3

Έχει μια πολύ ωραία συλλογή στο http://www.petersellers.org/sounds.html

Πολύ καλό όμως... ε;

Stravarmenizoume

2008-03-02T04:28:00.003+02:00

The Barbican Effect

2008-02-29T03:21:00.007+02:00

Hampstead και ξερό ψωμί...

2008-02-24T18:28:00.006+02:00

...με ομελέττες και κρασί

Το Αρχαιοελληνικότροπον Βρετανικόν Μουσείον μετά Κινεζικής περιβολής ενδεδυμένον

2008-02-20T22:11:00.006+02:00

Rikshaw

2008-02-17T03:18:00.004+02:00

Μεταμεσονύκτια βόλτα...

Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται κλπ.
Παρόλο που τα μπαρ κλείνουν σχετικά νωρίς, δεν νομίζω πως στο κέντρο επικρατεί ποτέ απόλυτη ηρεμία. Όχι βέβαια πως βλέπεις το μεταμεσονύκτιο μποτιλιάρισμα της Σταδίου... Αλλά, ναι, χμ, υπάρχει η εντύπωση της ζωντάνιας αφού σίγουρα δεν νοιώθεις ερημιά και είναι όλα φωταγωγημένα και κόσμος πάει κι έρχεται.

Απ' την άλλη μπορεί να είναι και το ότι υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλοί άστεγοι. Και γίνονται ορατοί προπαντός τη νύχτα.

Please Welcome

2008-02-14T19:19:00.002+02:00

Τη χρονιά του αρουραίου.

Και όλα όσα φέρνει.

Τραπεζάκια έξω

2008-02-12T18:36:00.000+02:00

Ο χειμώνας δεν ήρθε εδώ.

Through the Looking glass

2008-02-10T12:26:00.000+02:00

Η φράση της ημέρας

2008-02-08T02:51:00.000+02:00

...at the end of the day...

Nightwalks by the river

2008-02-07T00:30:00.000+02:00

'I am falling'

2008-02-03T11:48:00.003+02:00

Μια παράσταση που είδα χθες λεγόταν έτσι.

I am falling

Μια πολύ ωραία παράσταση αν αυτή είναι η λέξη. Δεν θέλω να αφηγηθώ την ιστορία.

Είχε δυο χορευτές που έπαιξαν τους ρόλους τους χορεύοντας καθόλου αέρινα, πολύ γήινα νομίζω.

Ήταν ένα ζευγάρι που αγαπιόταν. Και ήταν τόσο άμεσο αυτό μέσα από την κίνηση.

Εύχεσαι "...να το είχα...."

H φωτογραφία αυτή από την παράσταση είναι από
http://www.thestage.co.uk/reviews/review.php/19506/i-am-falling

Hello London!!

2008-01-30T13:54:00.000+02:00

Το παλιό μες στο καινούργιο

και

Αυτό δεν το έχω αποκωδικοποιήσει στο μυαλό μου ακόμα. Φαίνονται πολλά και διαφορετικά στυλ και μεγέθη σαν ατάκτως (πλην επιμελώς) ερριμμένα.

Με γοητεύει.

Κάπως σαν τις παρακάτω βιτρίνες.

Έχω πολλά να δω και να κάνω εδώ. Ελπίζω.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.

2007-11-17T07:18:00.000+02:00

Ιδιαιτέρως δε αν η δρυς έχει υπάρξει θαλερή και εντυπωσιακή, η ξύλευσίς της προσφέρει εις τον ξυλοκόπον μιαν ικανοποίησιν σπανίας ποιότητας.

Οι μπλε κάδοι της Ανακύκλωσης

2007-09-23T17:12:00.000+03:00

Με μεγάλη έκπληξη είδα απορριματοφόρο του Δήμου Αμαρουσίου να αδειάζει μπλε κάδο ανακύκλωσης παρέα με τους πράσινους κάδους.

Το ίδιο μου έχουν πει πως είδαν να συμβαίνει με απορριματοφόρα του Δήμου Νέου Ηρακλείου. Έδειξα δυσπιστία τότε. Μου φάνηκε εντελώς παλαβό. Άλλωστε είχε τύχει να δω ειδικά απορριματοφόρα ανακύκλωσης του Δήμου Χαλανδρίου κάποια στιγμή να αδειάζουν τους μπλε κάδους.

Και έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν είδα προχθές να αδειάζονται συλλήβδην όλοι οι κάδοι στο ίδιο απορριματοφόρο.

Ξέρετε τίποτα σχετικά;

Et in Arcadia ego

2007-08-24T11:23:00.000+03:00

Κατεβαίνοντας από το Λύκαιο όρος προς τον κάμπο της Μεγαλόπολης...

Το βουνό είναι δασωμένο πλούσια, με καστανιές και πλατάνια και ένα σωρό άλλα δέντρα που δεν ξέρω. Έχει νερά, ωραία χωριά, τις απαραίτητες καμμένες περιοχές του, ωραίες διαδρομές, ωραίους μύθους για νεράιδες και τραγοπόδαρους ηδονιστές, φωτεινούς Απόλλωνες και μυστήριους Πάνες, ένα πέρασμα για τον Δία - όπως κάθε βουνό που σέβεται τον εαυτό του - θεωρείται άλλωστε το ιερό βουνό των Αρκάδων και εξαιρετική θέα από την κορυφή του προς ένα μεγάλο κομμάτι της Πελοποννήσου. Η Αρκαδία είναι τόπος μαγικός. Δεν είναι τυχαία τόσο φημισμένη.

Και καθοδεύοντας λοιπόν από το ιερό βουνό των Αρκάδων θαύμασα τα μαγικά έργα της μόλυνσης. Γιατί είναι μεν οξύμωρο το σχήμα αλλά είναι καλοσχηματισμένο...

Το Δωμάτιο

2007-08-16T13:01:00.000+03:00

Το όνομα της φωτογραφίας είνα A room of one's own.

Δεν είναι δικής μου έμπνευσης. Είναι τίτλος ενός δοκιμίου της Βιρτζίνια Γουλφ. Είχε γράψει: 'a woman must have money and a room of her own if she is to write fiction'.

Ανάμεσα σε άλλα εφευρίσκει μια αδερφή για τον Σαίξπηρ, τη Τζούντιθ, ταλαντούχα και ευφυή. Η ζωή της διαφέρει ριζικά από του αδερφού της. Δεν γράφει ούτε μία λέξη και πεθαίνει μόνη, βυθισμένη στον κόσμο της χωρίς να καταφέρει ποτέ να εκφραστεί. Είναι τέτοιες οι συνθήκες της εποχής της. Το μήνυμα της Γουλφ είναι απλό: οι γυναίκες πρέπει να έχουν ένα σταθερό εισόδημα και ένα δικό τους δωμάτιο προκειμένου να δημιουργήσουν ελεύθερες.

Ε, ογδόντα στρογγυλά χρόνια αργότερα νομίζω πως τα όσα έγραψε στο συγκεκριμένο δοκίμιο ίσως καλύπτουν αρκετούς ανθρώπους γενικότερα. Θέλω να πω πως οι δυσχέρειες της ζωής μπορούν να εμποδίσουν, ως και να αποτρέψουν εντελώς τη δημιουργία. Αντίθετα, οι ευνοϊκές συνθήκες τονώνουν τη διάθεση και τη δύναμη του καθενός για έκφραση.

Υπερασπίζεται ακόμα στο κείμενό της την ποιητική άδεια (η Γουλφ είναι ολόκληρη μια ποιητική άδεια θα μου πείτε). Την ελευθερία που πρέπει να δίνεται στους συγγραφείς, και γενικότερα σε όσους τη χρειάζονται θα πρόσθετα εγώ, να φτιάχνουν μια δική τους πραγματικότητα ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως η άμεσα ορατή ή ιστορική πραγματικότητα αλλάζει όψη. Λέει κάπου στο πρώτο κεφάλαιο:

Therefore I propose, making use of all the liberties and licences of a novelist, to tell you the story of the two days that preceded my coming here—how, bowed down by the weight of the subject which you have laid upon my shoulders, I pondered it, and made it work in and out of my daily life. I need not say that what I am about to describe has no existence; Oxbridge is an invention; so is Fernham; ‘I’ is only a convenient term for somebody who has no real being. Lies will flow from my lips, but there may perhaps be some truth mixed up with them; it is for you to seek out this truth and to decide whether any part of it is worth keeping. If not, you will of course throw the whole of it into the waste–paper basket and forget all about it.

Την ποιητική άδεια την αντιλαμβάνομαι ως μια απόδοση της πραγματικότητας όχι ως ψέμμα. Ως μηνύματα που μπορεί να είναι ορατά σε κάποιον, αόρατα σε κάποιον άλλο, διαφορετικά σε έναν τρίτο και πάει λέγοντας.
Μπαίνοντας στο δωμάτιο που φωτογράφισα και με φιλοξένησε κάποιες μέρες (υποθέτω είναι περιττό να πω πως με μάγεψε), ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό μου το κείμενο και μου άνοιξε την όρεξη. Έκανα ωραίο διάβασμα εκεί. Και κυρίως βυθίστηκα σε μια σχεδόν απρόσκοπτη ρέμβη. Είχα καιρό πολύ να ονειροπολήσω έτσι (διαστρέβλωση; ερμηνεία; απόδοση της πραγματικότητας; ευσεβείς πόθοι; who cares). Είναι μια εκπληκτική περίπτωση.

Μουσική συνοδεία για τη μέρα:

Madeleine Peyroux, Getting some fun out of life

Και για τη νύχτα την προχωρημένη:

In the wee small hours of the morning, από την ίδια, ένα τραγούδι που τραγούδησε πρώτος ο Sinatra αλλά δεν έχω τη δική του εκτέλεση. Θα μου άρεσε να άκουγα πώς το λέει και εκείνος.

Ο Γείτονας

2007-07-09T14:01:00.002+03:00

Έχω έναν καινούριο γείτονα.

Γείτονα με την ευρύτερη σημασία γιατί δεν είναι ακριβώς δίπλα, μετακόμισε σε κάποιο διαμέρισμα που βλέπει στην πίσω μεριά του δικού μου σπιτιού. Υπάρχει κάποια απόσταση γιατί όλες αυτές οι πίσω μεριές αρκετών πολυκατοικιών έχουν αυτόν τον περίφημο ακάλυπτο από πίσω, που στη δική μας περίπτωση είναι ευτυχώς αρκούντως χορταστικός. Έχει δεντράκια, λουλουδάκια, χορταράκια, μια χελώνα που αλωνίζει και την τσάκωσα να γεννάει πριν από κάνα μήνα, γάτες, σκύλους, πετεινά του ουρανού κι όλα τα καλά.

Έτσι όπως είναι κλεισμένος όμως από όλες τις μεριές σχεδόν (από τη μια είναι τόσο μακρύς που σχεδόν δεν κλείνει) δημιουργεί ένα αντηχείο, μέσα στο οποίο οι ήχοι των σπιτιών δυναμώνουν.

Είμαστε γενικά μια πολύ ήσυχη γειτονιά. Και η πίσω μεριά είναι ακόμα πιο ήσυχη. Ένα βράδυ άκουσα ένα μωρό να κλαίει, ένα άλλο την τσαντίλα ενός έφηβου που τον μάλωσαν γιατί είχε αργήσει να γυρίσει, μια φορά ένα παθιασμένο ζευγάρι, όμως στα χρόνια που ζω εδώ είναι πολύ μικρή η ηχητική μου συλλογή. Σχεδόν σαν να μην κατοικείται αυτή η πίσω μεριά από τίποτα άλλο πέρα από τα τετράποδα ή τα φτερωτά που την κατακλύζουν.

Ώσπου ήρθε ο γείτονας.

Δεν είναι φασαριόζος. Ούτε καυγαδίζει. Ο γείτονας ακούει μουσική. Συνέχεια. Κυρίως όμως αργά τη νύχτα όταν όλα ησυχάζουν. Έχει μια πολύ μεγάλη γκάμα. Αν και κυρίως θα τον χαρακτήριζα ροκ, ουχί σκληρό όμως, τις νύχτες συνήθως κλασσικίζει.

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει πως τα τραγούδια του τα ακούνε κι άλλοι. Έχω την αίσθηση πως δεν αντιλαμβάνεται πως η μουσική του δραπετεύει από τα ανοιχτά του παράθυρα και πλανιέται στον ακάλυπτο εισβάλλοντας και σε άλλα δωμάτια πέρα από το δικό του. Άλλωστε γίνεται πολύ ήρεμα, δεν ενοχλεί, γλυκαίνει τον ύπνο. Δεν έχω νοιώσει να με δέρνει ανελέητα, αυτό το πράγμα που συμβαίνει όταν νοιώθεις ότι ο άλλος είναι στην κοσμάρα του και γουστάρει να κάνει τα αυτιά όλων όσων είναι γύρω του να πονέσουν.

Αντίθετα.

Είναι μουσική που το σκάει από το ανοιχτό παράθυρο πολύ απαλά, ταξιδεύει με το νυχτερινό αεράκι του ακάλυπτου. μπαίνει ήρεμα μέσα από τα άλλα ανοιχτά παράθυρα, ρίχνει ματιές στους ανθρώπους που κοιμούνται ένα γύρω σ’αυτόν τον ιδιότυπο κοινό κοιτώνα όπου όλοι ηρεμούν στο δικό τους δωμάτιο, στο δικό τους σπίτι αλλά μοιράζονται τον ίδιο χώρο αφού ακούν την ίδια μουσική.

Στο γείτονα αφιερώνω το τραγούδι που ακούγεται. Είναι του Σούμπερτ. Δεν περνάω σουμπερτική περίοδο, απλά είναι απίστευτα εύστοχο το συγκεκριμένο κομμάτι. Μιλάει για τραγούδια που ταξιδεύουν μέσα στη νύχτα. Και ο ήχος του ταιριάζει τέλεια με την αίσθηση που με συνοδεύει καθώς αποκοιμιέμαι τον τελευταίο καιρό.

Οι στίχοι του κομματιού είναι ερωτικοί. Δεν είναι όμως ερωτική η διάθεσή μου. Ή μάλλον όχι προσωποποιημένα ερωτική. Είναι κυρίως μια αίσθηση μικρής κρυφής απόλαυσης και στέλνω έτσι ένα ευχαριστώ στον ακούσιο δωρητή.

	Dietrich Fischer-Dieskau & Gerald Moore - Schwanengesang IV: Ständchen .mp3

	Found at bee mp3 search engine

Ständchen
Leise fliehen meine Lieder

Durch die Nacht zu dir;

In den stillen Hain hernieder,

Liebchen, komm zu mir!

Flüsternd schlanke Wipfel rauschen

In des Mondes Licht;

Des Verräters feindlich Lauschen

Fürchte, Holde, nicht.

Hörst die Nachtigallen schlagen?

Ach! sie flehen dich,

Mit der Töne süßen Klagen

Flehen sie für mich.

Sie verstehn des Busens Sehnen,

Kennen Liebesschmerz,

Rühren mit den Silbertönen

Jedes weiche Herz.

Laß auch dir die Brust bewegen,

Liebchen, höre mich!

Bebend harr' ich dir entgegen!

Komm, beglücke mich!

Και η μετάφραση στα αγγλικά, πρόχειρη αλλά ενδεικτική:

Serenade

Softly are my songs waving

through the night to you;

Down to the silent grove,

Come to me, my love!

Slender leaftips rustle and whisper

in the light of the moon;

Have no fear of evil spying,

of betrayal, my dear.

Can you hear the nightingales?

Ah, they are calling to you,

With the sweetness of their singing

they are calling you on my behalf.

They can feel my heart is yearning,

know the pain of love,

They soothe each tender heart

with their silvery tones.

Let them stir your heart too,

my love, hear me!

Trembling here for you I am waiting,

Come, delight me!

Αυτά....

Είναι απ'τον καπνό...

2007-07-01T10:30:00.000+03:00

και τα καμμένα κουφάρια δέντρων, πουλιών, ζώων, λουλουδιών, αναμνήσεων...

τα βουρκωμένα μάτια

κι όλοι εσείς που χτίζετε τις βιλάρες σας εκεί που κάποτε όλα ήταν ζωντανά,

πέτρα να μην μείνει όρθια, όλες τους να ραγίσουν, στάχτες να ονειρεύεστε στον άθλιο ύπνο σας, στάχτη να γίνετε, απ' άκρη σ' άκρη, σ'όλα τα καμμένα δάση.

Auf dem Wasser zu singen

2007-06-05T22:24:00.001+03:00

Οι βροχές αυτών των ημερών μου αρέσουν πολύ. Είναι χορταστικές αλλά ήρεμες βροχές και μ'αρέσει να κοιμάμαι με τα παράθυρα ανοιχτά, να τις ακούω να με νανουρίζουν - μου φέρνουν συνήθως ωραία όνειρα και το πρωί ξυπνάω πολύ ορεξάτη.

Από το πρωί που ξύπνησα λοιπόν μου έχει κολλήσει ένα τραγούδι, μιλάει για το νερό και ο Σούμπερτ που το μελοποίησε έδωσε παραγγελιά να τραγουδιέται πάνω από το νερό.

Το παραθέτω γραπτώς και ακουστικώς:

Leopold Graf zu Stolberg - Stolberg
Franz Schubert

Mitten im Schimmer der spiegelnden Wellen
Gleitet, wie Schwäne, der wankende Kahn:
Ach, auf der Freude sanftschimmernden Wellen
Gleitet die Seele dahin wie der Kahn;
Denn von dem Himmel herab auf die Wellen
Tanzet das Abendrot rund um den Kahn.

Über den Wipfeln des westlichen Haines
Winket uns freundlich der rötliche Schein;
Unter den Zweigen des östlichen Haines
Säuselt der Kalmus im rötlichen Schein;
Freude des Himmels und Ruhe des Haines
Atmet die Seel im errötenden Schein.

Ach, es entschwindet mit tauigem Flügel
Mir auf den wiegenden Wellen die Zeit;
Morgen entschwinde mit schimmerndem Flügel
Wieder wie gestern und heute die Zeit,
Bis ich auf höherem strahlendem Flügel
Selber entschwinde der wechselnden Zeit.

και η μετάφρασή του στα αγγλικά (δεν είναι αχτύπητη, ίσως να δοκιμάσω αλλαγές κάποια στιγμή:

To be sung upon the water

In the middle of the shimmer of the reflecting waves
Glides, as swans do, the wavering boat;
Ah, on joy's soft shimmering waves
Glides the soul along like the boat;
Then from Heaven down onto the waves
Dances the sunset all around the boat.
Over the treetops of the western grove
Waves, in a friendly way, the reddish gleam;
Under the branches of the eastern grove
Murmur the reeds in the reddish light;
Joy of Heaven and the peace of the grove
Is breathed by the soul in the reddening light.
Ah, time vanishes on dewy wing
for me, on the rocking waves;
Tomorrow, time will vanish with shimmering wings
Again, as yesterday and today,
Until I, on higher more radiant wing,
Myself vanish to the changing time.

Translation to English copyright © 1997 by Lynn Thompson
Ακούστε το εδώ λοιπόν:

	Auger, Arleen - Auf dem Wasser zu singen .mp3

	Found at bee mp3 search engine

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

2007-06-01T07:45:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515) Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία"

Αγανάκτηση και ... δράση;

2007-05-29T20:25:00.000+03:00

Σήμερα πλακώθηκα άγρια με ένα συνάδελφο.

Το σκηνικό έχει ως εξής...

Έχει φλομώσει στη μαλακία τις μισές συναδέλφους που έχει τύχει να βρεθούν στον ίδιο χώρο μαζί του.... Ότι έχει κάνει εφτά αρραβώνες και έχει σπείρει τέσσερα πέντε παιδιά ανά τον κόσμο αλλά του τυχαίνουν συνέχεια πουτάνες αλλά αυτός δεν είναι κορόιδο να την πατήσει και να παντρευτεί και να έχει μουρμούρα όταν γυρνάει σπίτι...

και μπουρ μπουρ

Τον βλέπουμε όλες και στρίβουμε... κάνουμε εμετό κλπ

Και σήμερα ο να μην πω..... βάλτε ό,τι νομίζετε στο κενό... κατά πάσα πιθανότητα θα ταιριάζει με την προϋπόθεση να είναι χοντρή βρισιά, λέει μπροστά μου για μια συνάδελφο που παραπονέθηκε αρκετά έντονα για κάτι (βέβαια το έντονα για το δικό της χαρακτήρα είναι πολύ σχετικό γιατί είναι εξαιρετικά χαμηλών τόνων), μια συνάδελφο λοιπόν με πολύ συντηρητικό ντύσιμο... κάτι σαν του κατηχητικού - αλλά σόρρυ είναι δικαίωμά της και δεν πειράζει κανέναν, είναι τουναντίον γλυκύτατη και ευγενέστατη στη συμπεριφορά της προς όλους, λέει λοιπόν ο ...... σαν απάντηση στα παραπονά της... ότι ξέρει τι της φταίει της καλόγριας, είναι αγάμητη και δεν ξέρει πού να ξεσπάσει.

Του λέω συνάδελφε είσαι απαράδεκτος δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς έτσι.

Μου λεει αγριάδες στον άντρα σου και του λέω εδώ δεν έχει άντρες και γυναίκες (μαλάκα) είναι χώρος εργασίας και ευαίσθητος μάλιστα και δε μιλάς έτσι για τις συναδέλφους σου.

Σκέφτομαι να τον καταγγείλω.

Το γουρούνι.

Και εμείς οι ηλίθιοι που τη γουρουνιά την αποδεχόμαστε ως μέρος της καθημερινότητας και το μόνο που μας νοιάζει είναι να τελειώνουμε να πάμε σπίτι μας να καθαρίσουμε φρέσκα φασολάκια.

Φυσικά... και βέβαια.... εγώ θα είμαι η δεύτερη αγάμητη γραφική που δίνει σημασία σε τέτοια πράγματα.

Όσο ζούσα σε μικρές συντηρητικές επαρχίες έλεγα φταίει αυτό... εδώ όμως ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ;

Σταθερότης

2007-04-13T14:06:00.000+03:00

Οι ταινίες που αγαπώ

2007-04-01T16:21:00.000+03:00

In the mood for love, Wong Kar Wai

Το χρώμα του ροδιού, Sergei Parajanov

Europa, Lars von Trier

Brazil, Terry Gilliam

Baran, Majid Majidi

The Full Monty, Peter Cattaneo

Boogie nights, Paul Thomas Anderson

Babette's Feast, Gabriel Axel

http://movies2.nytimes.com/gst/movies/trailer.html?v_id=3549

Οι ζωές των άλλων, Florian Henckel von Donnersmarck

Ζητείται...

2007-03-18T10:10:00.000+02:00

Τριανταφυλλιά σαν αυτή

Πρόκειται για ποικιλία εξαιρετικά αρωματική, με οδήγησε στο σημείο η μυρωδιά της να σκεφτείτε. Προσπάθησα ανεπιτυχώς να τη βρω. Φαίνεται πως δεν υπάρχουν πια πολλές αρωματικές ποικιλίες. Αν πάντως ξέρει κάτι κανείς σχετικά με ποικιλίες αλλά και πού θα μπορούσα να βρω, πολύ θα ήθελα να μάθω. Θα ήθελα πολύ να φυτέψω μερικές.

Και το μπαλκονάκι βέβαια δεν θα με χάλαγε να το είχα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Τα Πέντε

2007-03-04T09:59:00.000+02:00

Δυο αγαπητοί μου blogger, η Lemon και ο Yannis H με έβαλαν στο παιχνίδι των πέντε σημείων. Να λοιπόν...

1. Πάντα τα πράγματα μου φαίνονται καλύτερα το πρωί. Όσο περνά η μέρα αλλάζω. Το βράδυ αναρωτιέμαι πού τη βρήκα τέτοια αισιοδοξία το πρωί. Είμαι σαν δύο άνθρωποι.

2. Στο σχολείο με τους συναδέλφους είμαι πολύ συγκρατημένη και τυπική, αλλά με τα παιδιά ανοιχτή, κάνω αστεία, γενικά με ελάχιστες νομίζω εξαιρέσεις, περνάμε καλά μαζί. Κλείνω την πόρτα της τάξης και μεταμορφώνομαι. Είμαι σαν δύο άνθρωποι.

3. Είμαι εξαιρετικά πρακτικός άνθρωπος, λογικός και τα λοιπά, ενδεχομένως συντηρητικός. Οι πράξεις μου όμως κάθε άλλο παρά με εξασφαλίζουν, συνήθως λειτουργώ παρορμητικά, σε στυλ θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Το κάνω, κι άλλες φορές βγαίνει σε καλό άλλες όχι. Πολλές φορές οδυνηρό αλλά παρόλα αυτά συνεχίζω ακριβώς αντίθετα προς αυτό που μου υποδεικνύει η λογική μου. Είμαι σαν δύο άνθρωποι.

4. Με ελκύει η ζωή του νομάδα, θα ήθελα να έχω όσο γίνεται λιγότερα πράγματα να με δεσμεύουν, έτσι ώστε να μπορώ να φεύγω χωρίς πρόγραμμα, ακολουθώντας τις ιδέες και τις διαθέσεις της στιγμής. Αντ’αυτού έχω αυτοκίνητο, σπίτι, φυτά, γατιά και ανθρώπους που αγαπάω πολύ ( η σειρά είναι αντίστροφη της σημασίας - κυριολεκτικά - ή μήπως όχι;... δεν είμαι σίγουρη). Είμαι σαν δύο άνθρωποι.

5. Όταν ξεκίνησα να γράφω τη λίστα είχα σκοπό να είμαι αποκαλυπτική και σαφής. Τελειώνοντας με έχει εγκαταλείψει αυτή η διάθεση ή η ικανότητα. Είμαι σαν δύο άνθρωποι.

Ελπίζω μόνο, καθώς ξαναδιαβάζω όσα πολύ αυθόρμητα έγραψα, πως δεν είμαι 2 x 5 = 10. Και να μη φιγουράρουν καμμιά ώρα τα δέκα ορθάνοιχτα μπροστά μου.

Να προσκαλέσω μου είναι δύσκολο επειδή δεν είμαι πολύ δραστήρια στο χώρο και ειδικά το τελευταίο δίμηνο (αμάν πια αυτό το δύο) είμαι πνιγμένη στις υποχρεώσεις (την ελευθερία μου μέσα).
Έκανα μια προσπάθεια να βρω κάποιους από τους λίγους που ξέρω ή καλύτερα ας πω δεν ξέρω, για να συνεχίσω αυτό το ας πούμε παιχνίδι. Δεν μπόρεσα να σκεφτώ παρά μόνον έναν, αλλά ειλικρινά αν δεν έχει όρεξη να ανταποκριθεί κανένα πρόβλημα (ζητώ μάλιστα συγγνώμη για το θάρρος). Προσκαλώ λοιπόν:

Τον Ηλιογράφο

Παιδιά (Update)

2007-02-10T23:21:00.001+02:00

Κάποιες σκέψεις που είπα να παραθέσω μετά από συζήτηση και την καλοπροαίρετη παραίνεση φίλου να γίνομαι λίγο πιο σαφής αν δεν θέλω να φαίνεται πως απλά γεμίζω τις σελίδες.

Οι φωτογραφίες αυτές τραβήχτηκαν σε διαφορετικές στιγμές και διαφορετικούς χώρους. Η επιλογή για την ταυτόχρονη παρουσίασή τους έγινε με βάση αφενός το κοινό τους θέμα αλλά και την απόπειρα αφήγησης μέσα από αυτές μιας ιδέας που γεννήθηκε με την συν-παράθεσή τους. Τι εννοεί ο ποιητής λοιπόν;

Η ανάγνωσή τους μπορεί να γίνει οριζοντίως και καθέτως. Όπως είπε και ο κολλητός μου, σαν ένα είδος σταυρόφωτου (κατά το σταυρόλεξο).

Η πρώτη είναι η απεικόνιση του ιδανικού για διαφημίσεις παιδιού. Γλυκύτατο ύφος, τεράστια μάτια (πού να βλέπατε και το χρώμα τους), τεράστιες βλεφαρίδες, μάγουλα φουσκωτά, θα μπορούσε να αποτελέσει και μοντέλο για κούκλα παιχνίδι, λαχταριστό απόκτημα. Είναι το κέντρο του κόσμου της και το νοιώθει. Ανταμείβει δε και με το παραπάνω αυτόν τον κόσμο που αναπνέει γι’αυτήν.

Στη δεύτερη απεικονίζονται δυο αγαπημένες ανιψιές. Κοντινές σε ηλικία, ταυτίζονται απόλυτα όταν συναντιούνται, αλλά το μόνο κοινό μεταξύ τους είναι ότι είναι οι βενιαμίν των οικογενειών τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Χαρακτήρες εντελώς διαφορετικοί, η μια είναι ένα έντονο σαρωτικό πλάσμα, μεγαλωμένο σε μια οικογένεια μεγάλων - οι δυο αδερφές της είναι στο πανεπιστήμιο να σκεφτείτε - απολαμβάνει τρεις μαμάδες που τη λαχταράνε και ένα μπαμπά χεσμένο από την ευτυχία του μέσα στο υπέροχο χαρέμι του. Ανοίγει το στόμα της και βγαίνουν λόγια χωρίς ηλικία, ένα απίστευτο μίγμα παιδικότητας και αφελούς σοφίας.
Η άλλη ανιψιά είναι αερικό. Ένα πλάσμα διάφανο στην κατασκευή και στο χαρακτήρα, δεν μιλάει σε κόσμο, χαμογελάει μόνο. Διαπίστωσα έκπληκτη μια μέρα που την άκουσα να κελαηδάει σαν γαλιάντρα στην αγκαλιά του παππού της, ο οποίος ξέρει όλα της τα μυστικά, πως εγώ δεν ήξερα τη φωνή της και ίσως να πίστευα πως είναι κάποιο βουβό ξωτικό. Παίζει δε απίθανο πιάνο. Στη συνύπαρξή τους οι δυο μικρές και στους αναπόφευκτους ανταγωνισμούς τους νικάει κατά κράτος η πρώτη, κι ας είναι και λίγο πιο μικρή. Δύσκολο να την πείσεις να βγει φωτογραφία, για το ξωτικό μιλώ – η άλλη ποζάρει ακούραστα –, ξαφνιάστηκα όταν είδα πως στη φωτογραφία που κατάφερα να τραβήξω είχε βγει επίσης διάφανη.

Στην τρίτη είναι η Ζ. Μαθήτριά μου κάποια χρονιά στο γυμνάσιο, είναι λίγο, πολύ λίγο μεγαλύτερη από τις ανιψιές. Η Ζ. είναι από τη Σιέρα Λεόνε, παιδί μεγάλης οικογένειας που χωρίστηκε για να τα βγάλει πέρα. Ήταν πάντα αποκομμένη από τους συμμαθητές της, αν και το ενενήντα τοις εκατό των μαθητών ήταν μετανάστες από διάφορες χώρες, και ίσως θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πως περνούσαν παρόμοιες δυσκολίες. Η Ζ. χαμογελούσε σπάνια (δηλαδή υποθέτω πως χαμογελούσε γιατί δεν φέρνω στο μυαλό μου παρά ελάχιστες στιγμές που έσπαζε η σοβαρότητά της σε χαμόγελο, κι αυτό μόνο στις κατ’ ιδίαν μας συζητήσεις). Οι οποίες δεν ήταν πολλές και γίνονταν μετά από πολλές προσπάθειες από μέρους μου. Η Ζ. έφυγε στην Αμερική κάποια στιγμή, γεμάτη ελπίδα. Κρατώ πολύτιμο ενθύμιό της τη ζωγραφιά που μου χάρισε φεύγοντας, με μένα στην έδρα, χρωματισμένη με καφετί μπογιές και πολύχρωμα παιδιά γύρω μου.

Αυτά όσο αφορά το οριζοντίως.

Για το καθέτως μιλούν τα μάτια μόνα τους. Παιδιά που μεγαλώνουν σε ασφάλεια και η παιδικότητά τους χαρίζεται απλόχερα, αν και μεγαλώνοντας το χαμόγελο και το βλέμμα γίνονται πιο περίπλοκα ίσως, όσο περίπλοκοι γινόμαστε μεγαλώνοντας. Η Ζ. δεν την έχει. Στη φωτογραφία είναι δώδεκα χρονών.

Identical Visions

2007-01-13T15:01:00.000+02:00

Κι άλλες ζωές άλλων

2007-01-08T22:24:00.001+02:00

Η πρώτη βδομάδα της χρονιάς έκλεισε με αρκετά κινηματογραφικά ερεθίσματα. Δηλαδή, χμ, τρία (αν αυτά θεωρούνται αρκετά). Η συνέχεια – μετά την ταινία που αναφέρθηκα στο προηγούμενο ποστ - ήταν αρκετά καλή, αν και δεν είχε την ίδια ανάταση. Ήταν όμως καλή τροφή. Και θα ήθελα να μιλήσω γι’αυτήν.

Με αφορμή σχόλιο από τα Μεθυσμένα χρώματα τις προάλλες, έβαλα σε λόγια την αίσθηση της συνειδητοποίησης, την αίσθηση ότι αντιλαμβάνομαι βαθιά, όσο γίνεται για κάποιον που η ζωή του είναι άλλη και αλλού και είναι έξω απ’το χορό, κάποια σημαντικά γεγονότα ή καταστάσεις, μέσω της απόδοσής τους καλλιτεχνικά. Χθες η ταινία που είδα μου έφερε στο μυαλό την πρώτη φορά που ένοιωσα έτσι. Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι «Σεράγεβο σ’αγαπώ». Όπως είναι φανερό, έχει να κάνει με τη Βοσνία. Τη Βοσνία του σήμερα, κάποια χρόνια μετά τον πόλεμο, κι αφού στις ειδήσεις δεν ακούμε πια τίποτα γι’αυτήν. Ίσως γιατί έχουν λείψει οι θεαματικές εικόνες.

Πριν χρόνια λοιπόν, καλοκαίρι του ’96 (πώς πέρασαν Θέ μου, σαν το νερό) βρισκόμουν στο Εδιμβούργο, την περίοδο του θερινού του ετήσιου Φεστιβάλ. Είχα γνωρίσει μια Πολωνέζα η οποία διάλεξε μια παράσταση που επέμενε – ευτυχώς - να δούμε, με την υπόσχεση να μου κάνει το διερμηνέα. Στο καλό μας το διαδίκτυο βρήκα μετά από τόσα χρόνια στοιχεία για την
παράσταση (τι σου είναι…)

Ο αδελφός μου σπούδαζε στο Σεράγεβο, πρόλαβε να πάρει το πτυχίο του και να φύγει μόλις λίγες μέρες πριν ξεσπάσει το κακό και μου μιλούσε με πολλή ταραχή και συναισθηματική φόρτιση για την περίοδο που προηγήθηκε, αλλά και για την αγωνία του που άφηνε ανθρώπους πίσω που αγάπησε όσα χρόνια ήταν εκεί. Στην τηλεόραση οι εικόνες καταιγιστικές. Όσο όμως και να στεναχωριόμουν, αισθανόμουν αποστασιοποιημένη. Μέχρι την παράσταση. Ήταν τόσο άμεσα δοσμένα όλα, τόσο απλά και ταυτόχρονα ιδιοφυή σε σύλληψη που δεν μπορούσα παρά να νοιώσω την ιστορία στο πετσί μου.

Θα δώσω λίγα μόνο στοιχεία. Η παράσταση δόθηκε στην αυλή ενός παλιού, μαυρισμένου κτιρίου. Η σκηνή ένα παραλληλόγραμμο μακρύ, απλά σχηματισμένο με χαλίκια στο έδαφος, οι θεατές καθισμένοι κατάχαμα, σε δυό σειρές όλες όλες, γύρω γύρω, ακριβώς στα όρια της σκηνής. Λόγια λίγα. Μόνο εικόνα, ήχος, παιχνίδια με το φως και το σκοτάδι και… μυρωδιές. Καπνού, σαπίλας, αίματος. Φιγούρες του Χάρου και Δημίων να αλωνίζουν πάνω σε τεράστια ξυλοπόδαρα, κραδαίνοντας στυλιάρια, μαύρες σημαίες, δρεπάνια. Τα θύματα: ηθοποιοί στο ίδιο επίπεδο με το θεατή. Ήθελες να τρέξεις να τους πάρεις από κει.

Δεν χρειάστηκε καμιά διερμηνεία. Φεύγοντας έκλαιγα με λυγμούς, ντρεπόμουν φρικτά που μου συνέβαινε δημόσια αυτό, αν και πολλοί ήταν συγκλονισμένοι, ήθελα να κρυφτώ, προσπαθούσα να ελέγξω τον εαυτό μου απεγνωσμένα και δεν μπορούσα. Ακόμα το θυμάμαι και ντρέπομαι λίγο. Η φίλη μου περπατούσε πλάι μου με το κεφάλι σκυφτό. Δεν έλεγε τίποτα. Είχε καταλάβει. Όπως είχα καταλάβει κι εγώ. Τί σήμαινε όλο αυτό που είχε συμβεί κάποια χιλιόμετρα πιο βόρεια. Και χθες, είδα τη συνέχειά του. Και με απλό τρόπο κατάλαβα.

Η μεσαία ταινία ήταν Νορβηγική. «Ένας διαφορετικός άνθρωπος» ο τίτλος. Θα πείτε, τι έγινε εδώ, σαν πολύ έθνικ. Απλά έτυχε. Άλλη ιστορία κι αυτή. Η αποξένωση και η ρηχότητα σε μια χώρα που τα πιο πολλά προβλήματα είναι λυμένα.. Για να γεννηθούν άλλα. (πώς μου φάνηκε κάπως σαν πολυτέλεια αυτό το θέμα μετά τη χθεσινή ταινία και την ανάμνηση της παράστασης – άδικα ίσως, μα λίγο, μόνο λίγο – αλλά πάλι - σαν νά’χαν τελειωμό τα βάσανα και τα πάθια του κόσμου).

Και τα ερεθίσματα, οι προβληματισμοί, τόσο διαφορετικοί για τους δημιουργούς. Που αν έχουν κάτι να πουν, απλά το λένε. Και αν είσαι τυχερός να συναντήσεις το έργο τους, κάτι ανοίγεται μέσα σου. Και νοιώθεις. Και παίρνει μπροστά καρδιά κι εγκέφαλος. Έτσι. Για να μην ξεχνιόμαστε.

Πολύ μίλησα. Η Αρτάνις φταίει που μ’έσπρωξε. Εγώ καλά καθόμουν ως τώρα.

Η φωτογραφία, απ'το Βορρά, μόλις περσινή.

Το movieworld καλά τα λέει για τις ταινίες, για όποιον θά'θελε λεπτομέρειες.

Οι Ζωές των Άλλων

2007-01-03T14:36:00.000+02:00

Είδα χθες μια ταινία εξαιρετική. Εξαιρετική.

Οι Ζωές των Άλλων. (Das Leben der Anderen)

Διαδραματίζεται στην Ανατολική Γερμανία, πέντε χρόνια περίπου πριν την πτώση του τείχους. Θέμα από τη μια η τραγική πολιτική πραγματικότητα και οι επίσης τραγικές επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων της. Από την άλλη, χμ, η μεταμόρφωση ενός ανθρώπου όταν με παράδοξο τρόπο έρχεται σε επαφή με την καθημερινότητα ανθρώπων της τέχνης.

Καλή δεν είμαι στις περιγραφές και δεν έχει και νόημα, πρέπει να δει κανείς από μόνος του, όμως ήταν από τις ταινίες που σίγουρα θα μου μείνουν. Βγαίνοντας από το σινεμά ένοιωθα ευτυχής που υπήρχε εκεί για να τη δω, είχε συντελεστεί το εσωτερικό μου λουτρό, χαιρόμουν με την αμεσότητα της λιτότητας, την ομορφιά του πνεύματος που υπάρχει και που το συνάντησα. (και ήταν και το καλό ποδαρικό της χρονιάς)

Κάποιος θεατής, ένας από τους πολλούς που με το τέλος της ταινίας δεν μπορούσε να σηκωθεί και να φύγει αμέσως, ένας από τους πολλούς που μπήκε μέσα στην ιστορία και είχε τα μάτια κόκκινα, μονολόγησε πριν τελικά αγκαλιάσει το παλτό του και ανασηκωθεί. : «Αυτό είναι. Έχεις να πεις μια ιστορία, φίλε; Πες την.»

Οι φωτογραφίες από το Επταπύργιο, καλοκαίρι του 2006..

Για την καινούρια χρονιά

2006-12-31T20:41:00.001+02:00

Θέλω :

Μπρίο, αυτοπεποίθηση κι έξω καρδιά.

Υγεία, δύναμη και αντοχή.

Τρυφερότητα από και προς πάσα κατεύθυνση
.

Τύχη και φροντίδα στις αδύναμες στιγμές.

Ταξίδια στον εντός και εκτός μου κόσμο.

Και καθαρούς ορίζοντες.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Υγεία, αγάπη. Και καλοσύνη. Να δίνουμε, να παίρνουμε...

(Πειράζει επίσης να τα γειώσω τώρα όλα και να ζητήσω και πολλά λεφτά;)

Ο Άγιος

2006-12-29T14:30:00.000+02:00

Ο Άγιος

Είναι νέος, γέρος, παιδί.
Του κόσμου τούτου ή αλλουνού.
Τον ζωγράφισαν έτσι που να φαίνεται πως πάντα βλέπει και ακούει.
Καμμιά φορά μιλάει κιόλας... λένε.

Οι φωτογραφίες είναι από το ξωκλήσι των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης, ενός από τα εννέα ξωκλήσια-δορυφόρους που τριγυρίζουν τη Μονή της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας στη Χαλκιδική.

Το εκκλησάκι βρίσκεται πάνω σ’ ένα λόφο, δεν το πιάνει το μάτι σου, τουλάχιστον το δικό μου το απαίδευτο το πήρε για παλιά αποθηκούλα αγροτική. Μέσα όμως είναι καλυμμένο με εξαιρετικές τοιχογραφίες των οποίων η ιδιαιτερότητα είναι πως οι άγιοι είναι ζωγραφισμένοι σαν μια ομάδα που καλύπτει τους τοίχους απ’ άκρη σ’ άκρη. Ένας χορός αγίων. Ανδρών στον ένα τοίχο, γυναικών στον αντικρινό.

Απ’ όλους πιο πολύ μου τράβηξε την προσοχή ο άγιος με τη φουστανέλα. Αυτός που εικονίζεται στη δεύτερη φωτογραφία. Μου φάνηκε ιδιαίτερα θελκτικός, αρρενωπός, προσιτός και για κάποιον ανεξήγητο λόγο τον έχω φανταστεί χορευταρά. Μπορεί να φταίει η φουστανέλα, μπορεί να φταίει που κάποτε ήμουν ερωτευμένη μ’ έναν που έμοιαζε με τον Καραϊσκάκη, τι να πω ….δεν γνωρίζω. Πάντως κατά κάποιον τρόπο του απηύθυνα το λόγο όταν στάθηκα μπροστά του.

Δεν θέλω καθόλου να φανώ ασεβής. Δεν είμαι γενικά, νομίζω, ανεξάρτητα από τη δύσπιστη στάση που κρατώ απέναντι στη θρησκεία. Δεν εκφράζω απόλυτες θέσεις για κάτι που δεν εξηγώ λογικά. Αναφέρομαι στις μεταφυσικές διαστάσεις, γιατί για τις φυσικές και ιστορικές έχω σαφείς απόψεις, που όμως δεν είναι του παρόντος. Του παρόντος είναι πως συνάντησα έναν άγιο που μου προκάλεσε πολύ ανθρώπινες αντιδράσεις και αυτές θέλω να υπογραμμίσω. Τις διαστάσεις αγίων ανθρώπων που κοιτούν, ακούν και ενίοτε μιλάνε κιόλας.

awakenings

2006-12-28T13:23:00.000+02:00

I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.

Μικρές τετριμμένες ιστορίες

2006-12-27T15:26:00.000+02:00

Αγκαλιά, ζέστη, ύπνος με όνειρα
ή χωρίς.

Ποιός έχει ποιόν στην αγκαλιά του;

Περί καλικάντζαρων και άλλων δαιμονίων

2006-12-25T12:29:00.000+02:00

Τα μεσάνυχτα βγήκαν οι καλικάντζαροι.

Είναι ο πιο αγαπημένος μου μύθος σχετικά με την περίοδο των Χριστουγέννων, πιθανότατα γιατί ως μικρά και εύπιστη παιδίσκη μπέρδευα, φυσικά, πολύ τους μύθους με την πραγματικότητα και ήμουν βέβαιη (ακόμα είμαι τρόπον τινά) πως καλικάντζαρους έχω δει.

Στο χωριό που δούλευε η μητέρα μου ζούσαμε σε ένα σπίτι παλιό, όλο κρυψώνες, μια σκέτη φρίκη δηλαδή αν τυχόν και διψούσες ή ήθελες να πας στην τουαλέτα το βράδυ. Παραμονή Χριστούγεννα ξύπνησα την καημένη την ξαδέρφη μου, γιατί κάτι άκουγα και ήθελα να δω, γύρω στα δώδεκα εκείνη, γύρω στα τρία εγώ. Βγήκαμε στο διάδρομο και, ναι, ήταν εκεί. Τους είδαμε ολοκάθαρα να στέκονται πίσω από τη τζαμένια πόρτα της εισόδου, κοντούς και παραμορφωμένους, με σκούφους στο κεφάλι και σκοτεινά, παραφουσκωμένα κουρέλια στο σώμα. Ούρλιαζαν έξω από την πόρτα και χτυπούσαν κάτι που σου τρύπαγε τα αυτιά. Τα δικά μας ουρλιαχτά, ευτυχώς, τους έτρεψαν σε άτακτο φυγή.

Κατοπινές εξηγήσεις, πως δήθεν ήταν παιδιά που βγήκαν νυχτιάτικα να πουν τα κάλαντα, απορρίφθηκαν ως ανεπαρκείς.

Χρόνια αργότερα, ο μαθητής μου ο Χρήστος, ετών επτά, μου θύμισε πολύ τον εαυτό μου όταν, αφού με έβαλε να του ορκιστώ πως θα του πω την αλήθεια, γιατί αν δεν του την πω εγώ που είμαι δασκάλα του ποιος θα του την πει, και, σας παρακαλώ κυρία, με ρώτησε, υπάρχει άγιος Βασίλης; κι εγώ τα μάσησα βέβαια, τι να του πω που να μην γυρίσει τον ουρανό του ανάποδα, και με διάφορες γαρνιτούρες του εξήγησα, πως μάλλον δεν υπάρχει, κι εκείνος:
«Μα τι λέτε κυρία. Αφού εγώ πέρσι άκουσα τα κουδουνάκια του.»
Ναι, έτσι ακριβώς,. Εντάξει λοιπόν. Κι εγώ, ναι, καλικάντζαρους έχω δει.

Και για του λόγου μου το αληθές, σας παραθέτω μια φωτογραφία καλικάντζαρου, ενός δεινού κλέφτη κουραμπιέδων, τραβηγμένη στον Ψηλορείτη, παραμονές Χριστουγέννων, δυό χρόνια πριν, ακριβώς.

Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά και γλυκά

Νοσταλγίας συνέχεια...

2006-12-17T18:56:00.000+02:00

Το στοιχειωμένο σπίτι
Ο τρομερός του φύλακαςΟι ψαράδες στις πλάβες
... και οι άλλες εποχές

Ξημέρωμα

2006-12-15T07:28:00.000+02:00

Πάνω από τη Λίμνη, στην Καστοριά.
Χειμώνας, κοντά Χριστούγεννα του 2002.
Από το παλιό μπαλκόνι της θείας μου, μασουλώντας πρωί πρωί βραχάκια και χαζεύοντας τις διαδρομές του αχνού που ανέβαινε απ'το ζεστό φλιτζάνι στον παγωμένο αέρα. Άντε... σήμερα και μια βδομάδα ακόμα και θα μασουλάω πάλι βραχάκια.

Φλόξ, Flame, Flamme...

2006-12-10T17:42:00.000+02:00

Χειμώνος τε...

...και Θέρους

Το περασμένο Σαββατοκύριακο το πέρασα μπροστά σε μια εστία, όπου για πρώτη φορά κατάλαβα πως υπάρχει κάποιο είδος αρχιτεκτονικής για να δημιουργηθεί μια ωραία φωτιά, με φλόγες σχεδόν αυτόνομες και "ομιλητικές". Ο "φλογοπλάστης", ο αρχιτέκτονας της φωτιάς που απολαύσαμε, ήξερε πολύ καλά τί κάνει. Πολύ ευχαριστήθηκα τα όσα είδα και εύχομαι να έμαθα κάτι κιόλας.

Σήμερα, βάζοντας την πρώτη φωτογραφία, θυμήθηκα και μια άλλη φλόγα, καλοκαιρινών καιρών αυτή. Το φυτό με το όμοιο όνομα - "Φλόγα"-, που χαίρομαι μέσα από το παράθυρό μου, εκεί κοντά στο τζάκι.

Ladies and Gentlemen

2006-12-06T09:28:00.000+02:00

Πυρ ... actually.

2006-11-25T09:56:00.000+02:00

25 Νοεμβρίου 1986

Κάπου στην Αχαΐα

Not Waving But Drowning

2006-11-17T17:42:00.000+02:00

Nobody heard him, the dead man,
But still he lay moaning:
I was much further out than you thought
And not waving but drowning.

Poor chap, he always loved larking
And now he's dead
It must have been too cold for him his heart gave way,
They said.

Oh, no no no, it was too cold always
(Still the dead one lay moaning)
I was much too far out all my life
And not waving but drowning.

Stevie Smith

Το ρόδι, το απόγευμα, τα κύματα και οι πιτσιλιές τους.

2006-11-10T19:14:00.000+02:00

Παρασκευή απόγευμα.
Ήρεμο απόγευμα, ή μάλλον απόγευμα ανακουφιστικό, όχι για την εβδομάδα που πέρασε αλλά για τις δυο μέρες αναχαίτισης της καθημερινής ταχύτητας που έρχονται. Και πάλι όταν λέω ταχύτητα δεν αναφέρομαι στη δουλειά που, έχοντας γίνει κάτι σαν δεύτερη φύση (όσο κι αν είναι ανεπιθύμητη), περνάει σχεδόν απαρατήρητη, αλλά γιατί αν θέλω μπορώ να μην ακούω και να μη βλέπω τίποτα και κανέναν σε μια προσπάθεια ανασύνταξης δυνάμεων πάσης φύσεως.

Έκανα το λάθος να ακούω ειδήσεις καθημερινά την περασμένη εβδομάδα.

Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Όμως συνέβη και κάτι άλλο που, χωρίς να έχω καταλάβει ακόμα ακριβώς το πώς σε όλη του την έκταση, μου έχει αφήσει μια γεύση ουσίας και αισιοδοξίας.

Πολύ αγαπημένος φίλος από τα παλιά αντιμετώπισε πρόβλημα υγείας σοβαρό, που ευτυχώς ξεπερνά και όταν τον είδα χθες πλημμύρισε την ψυχή μου με γλύκα, ηρεμία και θαυμασμό για τον τρόπο που το βιώνει, το αντιμετωπίζει και που ετοιμάζεται να χτίσει πάνω σε αυτό. Σαν να έρχεται σεισμός και εσύ να λες: «Α, ωραία, γλιτώσαμε τα έξοδα κατεδάφισης. Έχω στο νου μου τα σχέδια ενός καινούριου σπιτιού θαύμα!»

Έφτιαξα πέρσι λικέρ ρόδι με καλή κρητική ρακή. Μετά από ένα χρόνο σχεδόν είναι στο καλύτερό του στάδιο. Και είναι ώρα να πιώ και το τελευταίο. Άλλωστε έχω ήδη βάλει την καινούρια σοδιά να ζυμώνεται στη ζάχαρη και το παλιό θέλω να πάρει το δρόμο του.

Θέλω να κυλήσω μέσα σ’αυτό το ήρεμο απόγευμα, το απόγευμα κυματοθραύστη, να πιω στην υγειά και τη δύναμη όλων, να σκεφτώ ή μόνο απλά να νοιώσω.

Nonsense

2006-10-31T11:30:00.000+02:00

THE OWL AND THE PUSSYCAT

The Owl and the Pussycat went to sea

In a beautiful pea green boat,

They took some honey, and plenty of money,

Wrapped up in a five pound note.

The Owl looked up to the stars above,

And sang to a small guitar,

'O lovely Pussy! O Pussy my love,

What a beautiful Pussy you are,

You are,

You are!

What a beautiful Pussy you are!'

Pussy said to the Owl, 'You elegant fowl!

How charmingly sweet you sing!

O let us be married! too long we have tarried:

But what shall we do for a ring?'

They sailed away, for a year and a day,

To the land where the Bong-tree grows

And there in a wood a Piggy-wig stood

With a ring at the end of his nose,

His nose,

With a ring at the end of his nose.

'Dear pig, are you willing to sell for one shilling

Your ring?' Said the Piggy, 'I will.

'So they took it away, and were married next day

By the Turkey who lives on the hill.

They dined on mince, and slices of quince,

Which they ate with a runcible spoon;

And hand in hand, on the edge of the sand,

They danced by the light of the moon,

The moon,

They danced by the light of the moon.

Edward Lear

Reflections

2006-10-29T19:26:00.000+02:00

Σκόρπιες σκέψεις

2006-10-28T17:35:00.000+03:00

Κατά πάσα πιθανότητα φαίνονται ασύνδετες.

Έχουν όμως αυτήν ακριβώς τη συνοχή που έχουν σκόρπιες σκέψεις

Που ακολουθώντας η μια την άλλη κάπου σε βγάζουν.

Και ύστερα αναρωτιέσαι πώς.

Οι παρέες, οι ωραίες.

2006-10-25T12:46:00.000+03:00

Να με παίρνανε

2006-10-22T11:17:00.000+03:00

τα σύννεφα, οι άνεμοι, τα κύματα
να με παν σε ένα έρημο νησί...

Γαλάζιος ουρανός σήμερα, ωραία δροσερή λιακάδα, έχω πολλά πολλά κέφια και διάθεση για περιηγήσεις. Πριν πάρω το δισάκι μου στον ώμο (δηλ, τη φωτογραφική μηχανή και τα κλειδιά του αυτοκινήτου) ανοίγω τον υπολογιστή και ψαχουλεύω φωτογραφίες. Πέφτω πάνω σ'αυτήν εδώ και μου έρχεται αυθορμήτως ο παραπάνω στίχος στο μυαλό, τον μουρμουρίζω κεφάτα και ύστερα θυμάμαι τη συνέχεια και ξενερώνω...

Να γλυτώσω από τις ζήλιες σου
κι απ' όλα σου τα πείσματα
κι απ' τις πίκρες που μού΄δωσες εσύ...

το υπόλοιπο δεν το θυμάμαι καθόλου, ίσως να μην το πρόσεξα ποτέ και απλά να κόλλησε στο μυαλό μου το ευκολομνημόνευτο ρεφρέν. Ψάχνω στο νετ και καταρρακώνομαι.

Μα δεν θα χωρίσουμε ποτέ
και θα πεθάνουμε ερασταί
κι ας με κουράζει ο έρωτάς σου
κι ας πικραίνομαι κοντά σου

Μα τι λέτε κυρία μου; Γιατί; Και μετά μου έρχεται και ο άλλος στίχος της πείνας

...λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω

και μετά το αγριολούλουδο του Καζαντζίδη και... έλεος...

και κάνω κλικ στο μυαλό μου, σκέφτομαι και τις φωτογραφίες των δύο προηγούμενων post, και αρχίζω να αγχώνομαι με τα γούστα και τις νοοτροπίες, με την κλάψα και την αδράνεια, και απελπίζομαι, και θέλω να φύγω από δω να βρω τόπο άλλο...

Χαστουκίζω τον εσωτερικό μου dj που άντε να μην πω τι κάνει πρωϊνιάτικα, αναθεματίζω το stream of consciousness και κλείνω τις βάνες που σίγουρα κάπου χάνουν, και την κάνω προς τα σύννεφα, τους άνεμους, τα κύματα, να βγάλω φωτογραφίες με σωστούς συνειρμούς.

Χωρίς λόγια

2006-10-18T16:31:00.001+03:00

"...άλλοι παράδεισο το λεν

2006-10-15T10:19:00.000+03:00

κι άλλοι το λεν πατρίδα ..."

....

ώστε σήμερα ψηφίζοντας λέμε τη λέξη μας για το μέλλον, ε;

Συμπληρώνω με τις παρακάτω φωτογραφίες μετά το σχόλιο του πολύ αγαπητού μου Χαρτοπόντικα:

Το υπονούμενο

και το απατηλό όμμα του φωτογράφου

Οκτώβρης

2006-10-02T13:53:00.001+03:00

Ορεινή Αρκαδία

λαβ, λαβ, λαβ,

2006-09-30T21:41:00.000+03:00

παμ, παμ, παμ, παμ, παμ,

λαβ ιζ ολ γιου νηντ...

Νομίζω πως

2006-09-25T09:20:00.000+03:00

αυτό είναι το χρώμα του σιχτίρ

και το σχήμα κατά πάσα πιθανότητα

Cry me a river

2006-09-20T07:35:00.000+03:00

..... = nothing left to lose

2006-09-12T15:51:00.000+03:00

Γνωστή η λέξη που λείπει.

Οι φωτογραφίες από τη Γαλάτιστα Χαλκιδικής. Ένας βυζαντινός πύργος του 14ου αιώνα ξεχωρίζει. Μικρά σπίτια πέτρινα και σοκάκια φτιάχνουν το υπόλοιπο χωριό. Γραφικό και όμορφο. Μακεδονίτικο.

Ταλαντούχοι και ξακουστοί οι αγιογράφοι που έβγαλε. Στον Άθω, που δεν μου επιτρέπεται να πάω κι έτσι ό,τι πω είναι γιατί το άκουσα, έχουν ζωγραφίσει υπέροχα πολλά πολλά μοναστήρια. Ευτυχώς έχουν ζωγραφίσει κι αλλού, στις Σποράδες αλλά και σε ένα παρεκκλήσι κάπου σχετικά κοντά στο χωριό. Αυτό το είδα.

Ο πύργος ξεχωρίζει όχι μόνο γιατί είναι άλλης εποχής, αλλά κυρίως γιατί σε ένα τόσο χαρωπό, χρωματιστό, περιποιημένο (φανερό πως έχει αγαπηθεί και αγαπιέται) τόπο, είναι το αρνητικό του. Εννοώ το negative (όπως σε ένα φιλμ) όχι αρνητικό στοιχείο. Άλλωστε η ισορροπία προκύπτει από τη συνεργασία και των δυο. Another time, another life.

Τα χελιδόνια την εύρισκαν πολύ να πετάνε γύρω από τον πύργο. Νομίζω σχεδόν χλευαστικά.

Και να τι έβλεπαν από ψηλά.

Μικρά Νυχτερινά

2006-09-09T19:15:00.000+03:00

Καστοριά
Μάνη
Σαλονίκα

Χαμηλές Πτήσεις

2006-09-01T22:40:00.000+03:00

Τόπος: Η Λίμνη της Καστοριάς

Χρόνος: Το πιο ζεστό μεσημέρι της χρονιάς

Μάνη: Μικτή Τεχνική

2006-08-17T14:42:00.000+03:00

Πέτρα, Ουρανός και Θάλασσα.
Όλα σε υπερθετικό βαθμό.
(Η σειρά αναφοράς δεν είναι καθόλου τυχαία.)

Φωτογραφίες σχετικές με το κάθε ένα από αυτά τα τρία, τόσο έντονα στοιχεία αυτού του τόπου ανέβηκαν στα τρία διαφορετικά ποστ που προηγήθηκαν, καθώς δεν καταφέρνω να τις ανεβάσω όλες σε ένα ενιαίο.

Και ίσως καταφέρω να γράψω και κάποιο κείμενο για την περιήγησή μου εκεί, όταν καθήσει κάθε εικόνα και ανάμνηση στη θέση της στο μυαλό μου. Προς το παρόν "φωνάζουν" όλες μαζί και δεν με αφήνουν να "ακούσω" καθαρά.

Μάνη: Πέτρα

2006-08-17T13:04:00.000+03:00

Μάνη: Ουρανός

2006-08-17T12:49:00.000+03:00

Μάνη: Θάλασσα

2006-08-17T11:42:00.000+03:00

Ο Κύριος Φεγγάρης

2006-08-09T14:11:00.000+03:00

Ο του Αυγούστου

σεργιανάει πάνω απ'την πόλη

...για τη νύχτα των δροσερών σεντονιών.

2006-08-04T17:09:00.000+03:00

θα φύγει η μέρα

2006-08-04T17:00:00.000+03:00

ραχάτι στη δροσιά...

2006-08-04T16:46:00.001+03:00

κι ύστερα μεζεδάκι καλοκαιρινό...

2006-08-04T16:02:00.000+03:00

Κι άλλη μια....

2006-08-04T15:20:00.000+03:00

Αχ, μια βουτιά....

2006-08-04T14:18:00.000+03:00